Tanrı koruyor da ondan, demeyin.
Çok büyük bir çelişkinin içinde boğulursunuz.
Hem Tanrı’nın koruduğunu düşünsek bile, Tanrıya resmen iftira olur bu.
Kudretli, mükemmel, hatta muhteşem olan bir yaratıcının, insanlara sınırlayıcı, kısıtlayıcı, dehşete sevk eden, savaşa yönelten, diğerlerine karşı kin-nefret gibi kötü duygular beslememize neden olan emirlerin, akidelerin, düsturların, yönlendirmenin, nasıl ama nasıl Tanrısal olduğunu düşünebiliriz?

Tanrı’nın korumasından girmiştik;
madem korudu Tanrı,
neden bütün dinleri aynı canlılıkta korudu?

Musevilik, 3 bin yılı aşkın yaşında.
Bu dini yaşatan on milyonlar var.

Hristiyanlık, 2 bin yaşında.
Milyarlar inanıyor, dünya da en çek benimsenen din.

İslamiyet, 1400 yaşında.
Milyarı aşkın inananı var.

Budizm, 2500 yaşına yakın.
Milyarı aşkın benimseyeni var.

Hinduizm, yaklaşık 4 bin yaşında.
Milyara yakın inanı var.
İnekler belki bu din sayesinde özgürlüğün ve refahın zirvesindeler belki.

***

Dinlerin dipdiri yaşamasının sebebi ne, biliyor musunuz?
Küçük yaşlardayken benimsetilmesi, olgunluğa ulaşamayan nesillere aşılanması, adapte edilmesi…
Evet, tek sebep, hatta en önemli sebep bu.

İkinci sebepse, insan psikolojisinin zayıflığı…
İnsan psikolojisi çok zayıftır; sürekli sığınmaya, tutunmaya, bağlanmaya ihtiyaç duyar.
Zayıflığını gidermek, ruhunu rahatlatmak, bir dala tutmak için sürekli bir arayış içindedir.
Bu arayış sonucu ya kendi dininin kutsallarını benimser, sımsıkı tutunur ona, -en çok yapılan budur- ya da başka dinlere yönelerek, kayıp şeyini onlarda arar.

Ama en önemlisi, küçük bireylere aşılanmasıdır.
Eğer böyle bir şey olmasaydı, hiç bir inancın bu derece yaşamayacağından, adım gibi eminim.

Alman filozof Schopenhauer, gerçeği ne güzel söyler:

“Dünya, 15 yaşından küçük çocuklara din dersi vermeyecek kadar dürüst olursa, belki o zaman ona umut besleyebiliriz.”

Bu yıl köyümde, 5. sınıfa geçen bütün çocuklar, imam hatibe başlayacak;
sadece aileler eliyle değil bu arzu, devlet eliyle de teşvikte…
Olmasın demiyorum, olacak normaldir.
Ama, umut dolu bir gelecekten söz etmek zor.

İnsanlara, nesillere öğretilecek olan din, korku, günah ritüel değil;
öğretilecek olan insanlık, sevgi, hoşgörü olmalıdır.

Tanrı dinin ve günahın yanında değil, sevginin yanındadır.

-Mustafa Yıldırım – 02.09.2013 @tabusal