Doğan Göçmen'in az önce "vasat" çalışmasını okudum. Bazılarımızın, bu yaşama ve vasat insanların içine çok fazla olduğunu düşünüyorum. Vasatın içinde olup ama yabancıyız bazılarımız, bazılarımız buraya ait olmadığı için gitmek istiyor. Dün kendimle gurur duydum, kendi çıkarım için birini harcayabilirdim, ki kendisinden memnun değilim. Harcamadığım gibi ayrıca adil davrandım bütün psikolojik baskılara rağmen.

Cengiz Çevik'in Seneca'nın Ahlak Mektupları adlı videosunu dinleyip/izlerken salonda koltuğa sokuldum, avuçlarımda çay bardağı hafiften huzur duydum ve hatta mayıştım. Günün hareketliliği, duygularım, hislerim, düşüncelerim ve objektif bakmak için bunların tümü homojen bir hal almak için öğütülmüştü adil olmam için. Hem videoyu dinliyorum hem yaşananları tahlil ediyordum. Tabii günlüğe bunu yazmalıydım. Bugün kendimle gurur duydum diye yazmaya başladım. Adil davranmak yürek ister ve işin doğrusu kişilik ister. Kendime rağmen ezip geçmemek çok önemlidir ama kendimi de ezmeden bunu sağlamak önemliydi. İnsan, insan ile çarpıştığında çoğunlukla kendisi olamaz ve doğru karar alamaz. Bu sebeple temas ve çarpışma halindeyken adaletli davranmak büyük iş olarak görüyorum. Bu ister muhatabımız hak etsin, ister etmesin. İster başımızın belası olsun ister olmasın. Gıcık olalım ya da olmayalım hatta varlığı bize zarardır ama yine de adil olmak büyük davranmaktır. Bu sebeple herkesin harcı değildir diye gurur duydum. Çünkü aklım, vicdanım, kişiliğim gereği olması gereken budur.

Vasat ortam; çevre ve insanların içindeyiz. Olaylar karşısında nasıl davranıldığını görüyorum. Çıkarları için Roma'yı yakarlar. Duyguları için ezemeyecekleri kimse olmaz. Biraz rahatsızlık duymasınlar, ne hatır ne gönül kalır. Minnetsizlik çok marifetmiş gibi esip gürlerler ama kimi sessiz yapar farklı metotlar ile, kimi ise gürültülü çıngırak çıkartır.

Bu olaylar karşısında duygu düşünce çıkarlarını baz alanların içinde ohoooo... kitap devirenler de var, misyon duruşu olanlar, liderlik yapanlar, devrimci /adevrimciler yani bunun sağı solu yok a dostlar! Vasatlık: Eylemler karşısında nasıl davranandır. O içindeki seni gıdıklayan duygulara hırslara rağmen vs.

Elbette insanız her haltı yaparız bu doğal ama önemli olan bunu alışkanlık haline getirmemektir.

Bu arada adil olup olmamak birilerine cicili görünmek için değildir. Dahası ise kimin ne düşündüğü değil, benim nasıl olduğumdur. Yani diyorum ki karşılaştırınca aradaki uçurumu görüyorum. Ciltler dolusu yazmak yeridir.

Vasatlık nedir sizce?

Size nefis müzik bırakıyorum... Le Jardin du Luxembourg