Bir toplumu bir arada tutan duyguların başında sevgi, saygı, hoşgörü ve şüphesiz güven gelir.
Bunlar azaldığında toplumun ömrü de azalır.
İngiliz şair T.S. Eliot oldukça anlamlı ifade etmiş:
"Güven ayna gibidir. Bir kez kırıldı mı hep çizik gösterir."
Yaşadığımız coğrafya için söylenmiş adeta.
Üzülerek, kahrolarak, yaşayarak tanık oluyoruz.
Övün, çalış, güven demişler mesela.
Lakin ne çalışmışlar, ne güvenmişler, ne sevmişler, ne saymışlar.
Sınırsız övünmüşler ama.
Ne mutlu benden olana diyenler demişler, demeye zorlamışlar, baskı yapmışlar.
Gerine, gerine her birinin dünyaya bedel olduklarına inanmış ya da inandırılmışlar.
Yine olmamış.
Mutlu olmak bir yana en çok mutsuz olan kendileri olmuş.
Yasakladıkları, yok saydıkları ne varsa bumerang misali kendilerini vurmuş.
Ne içeride itibarları kalmış ne dışarıda.
Ekonomi, eğitim, liyakat, sevgi, saygı sıfırlanmış.
En başta birbirlerine karşı güvenlerini bitirmişler.
Güven aynasını kendi elleriyle kırmışlar bir kere.
Çürümüşlük geri dönüşü olmayacak noktada.
Etme bulma dünyası ya da ektiğini biçmek meselesi mi bilemiyorum.
Hep seven, sayan, güvenle yaşayan, yaşatan zelal yüreklere tek değil, tüm dillerden SELAM OLSUN.