Kötülükler hatta her şey göstere göstere geliyor.

Çok önceden ekilen yoksulluk, adaletsizlik, yozluk, hukuksuzluk, baskı tohumları her yanı sarmış.

Göz göre göre ölüyor, öldürülüyor masum, savunmasız, karanfil kokulu çocuklar.

Yangınlara bakan gözlerin artık ağlamadığı ülkede yanıyorlar, yakılıyorlar durmadan.

İstismar bulutları sürekli üstlerinde dolaşıyor.

Yoksulları, mazlumları nerede olursa olsun, nereye giderlerse gitsin ölümler kolayca onları.

Ya da peşlerinden hiç ayrılmıyor felaketler.

Lakin toplumun büyük kesimi oralı bile değil.

Hallerinden oldukça memnun görünüyorlar.

Törenden törene koşmak, bayrak sallamak, başkasını suçlamak, çamur atmak yetiyor.

Sürekli övünüyor veya mutlaka övecek, övünecek bir şeyler buluyorlar kolayca.

Acı çekenler, yoksullar, zulümler, gittikçe yoğunlaşan umurlarında değil.

Ne yananları görüyorlar ne yakanları.

Bugün üzülseler yarın unutuyorlar.

F.Nietzche:

"Sevmeyi bilirsek, başkalarına acı vermeyi unuturuz " demişti.

Galiba sorunların temeli bu.

Sevmeyi bilmeyen coğrafyada acılar, kötülükler bitiyor haliyle.

Sevmekten, doğrulardan asla vazgeçmeyen zelalyüreklere tek değil tüm dillerden SELAM OLSUN.